Fieldbus Cable Suppliers

Fieldbus Kablosu Elektrik Parametreleri Protokol Tarafından Nasıl Tanımlanıyor ve Neden Serbestçe Değiştirilemiyor?

Fieldbus kabloları, fieldbus etiketli genel sinyal kabloları değildir; her ana fieldbus protokolü, fiziksel katman kablosu için kesin bir elektrik spesifikasyonunu tanımlar ve kablonun karakteristik empedansı, birim uzunluk başına kapasitansı ve sinyal frekansındaki zayıflama, protokolün iletim modelindeki yük taşıma parametreleridir. Bu parametreleri karşılamayan bir kablonun değiştirilmesi, sinyal yansıma davranışını, maksimum ağ segmenti uzunluğunu ve bazı protokollerde izin verilen bağlı cihaz sayısını değiştirir; genellikle hemen belirgin bir arıza olmadan, ancak elektriksel bozulma koşulları altında aralıklı iletişim hataları olarak kendini gösteren bozulmuş gürültü marjları ile.

Proses ve fabrika otomasyonunda en yaygın kullanılan fieldbus olan PROFIBUS DP, fiziksel katman kablosunu IEC 61158-2 ve PROFIBUS PA spesifikasyonunda tanımlar. Standart kablo (Tip A), 100 kHz'in üzerindeki frekanslarda 135–165 Ω karakteristik empedansta, 30 pF/m'nin altında bir kapasitansta, 110 Ω/km'nin altında bir döngü direncinde ve 100 kHz'de 3 dB/100 m'nin altında bir zayıflamada belirtilir. Bu parametreler birbirine bağlıdır: doğru empedansa sahip ancak aşırı kapasitansa sahip bir kablo, düğüm bağlantılarındaki yansımaları doğru bir şekilde sonlandıracak, ancak uzun segmentlerde aşırı sinyal bozulmasına neden olacak ve etkin maksimum segment uzunluğunu standartta belirtilen 1.200 m'nin altına düşürecektir. Kapasitesi doğru fakat empedansı düşük bir kablo, her pasif saplama bağlantısında veri sinyali üzerine binen yansımalara neden olacak ve özellikle 12 Mbps maksimum baud hızında hata oranını artıracaktır.

Fieldbus kabloları için karakteristik empedansın bu kadar kesin olarak belirtilmesinin nedeni saplama bağlantılarıyla ilgilidir. PROFIBUS veya DeviceNet segmentinde cihazlar, ana hatlardan dallara ayrılan kısa saplamalar aracılığıyla bağlanır. otobüs kablosu . Her saplama bağlantı noktasında veri yolu kablosu paralel bir empedans süreksizliği görür. Veri yolu kablosunun empedansı spesifikasyon dahilindeyse, saplamanın yarattığı süreksizlik küçüktür ve yansıyan sinyal genliği alıcıların gürültü eşiğinin altındadır. Veri yolu kablosu empedansı spesifikasyonun %20 altındaysa (ki bu, düşük maliyetli, belirtilmemiş bir kablo değiştirildiğinde meydana gelebilir), her saplamadaki yansıtılan genlik orantılı olarak artar ve PROFIBUS segmenti başına maksimum 32 cihazla, kümülatif yansıyan enerji, 1,5 Mbps'de görünmeyen 12 Mbps'de bit hataları üretebilir, bu da bir veri yolu analizörü ve empedans ölçüm ekipmanı olmadan teşhis edilmesi son derece zor olan baud hızına bağlı iletişim güvenilirliği sorunlarına neden olur.

Başlıca Fieldbus Protokollerinde Fiziksel Katman Kablosu Özellikleri

Her ana fieldbus protokolü, uyumlu kurulumlar için gereken kablo yapısını tanımlayan farklı bir fiziksel katman spesifikasyonuna sahiptir. Yanlış kablo tipinin kullanılması (görsel olarak benzer görünse bile), ilk devreye alma işlemini kısa segment uzunluklarında geçebilen ancak belirlenen maksimum ağ kapsamında veya en kötü gürültü koşullarında başarısız olan uyumsuz bir kurulumla sonuçlanacaktır.

Yukarıda listelenen segment uzunluğu sınırları tek başına kablo uzunluğu sınırları değildir; tüm sinyal yansımalarının, yayılma gecikme bütçelerinin ve zayıflama sınırlarının aynı anda karşılanabileceği maksimum toplam elektrik yolu uzunluğunu temsil ederler. Baud hızına bağlı segment uzunluklarına sahip protokoller için (PROFIBUS DP, CANopen), yüksek baud hızlarındaki sınırlar yayılma gecikmesi ile belirlenir - segmentin bir ucundan diğerine gidiş-dönüş sinyali yayılma süresi, protokolün bit periyodundan daha az olmalıdır. 12 Mbps PROFIBUS DP'de, bir bit periyodu yaklaşık 83 ns'dir ve ışık hızının %66'sı yayılma hızına (VOP) sahip bir kablodaki sinyal yayılımı, nanosaniyede yaklaşık 8 metreyi kaplar; uzun bölümler için çok az bir marj bırakır. Daha düşük baud hızlarında, bit periyodu, yayılma gecikmesinin artık sınırlayıcı faktör olmayacağı kadar uzundur ve bunun yerine zayıflama, segment uzunluğunu sınırlayıcı parametre haline gelir.

Fieldbus Ağ Zamanlamasında Yayılma Hızının Rolü ve Kablo Yapısının Bunu Nasıl Etkilediği

Yayılma hızı (VOP) — bir sinyalin bir kablo boyunca ilerleme hızı, ışığın boşluktaki hızının yüzdesi olarak ifade edilir — yayılma gecikmesinin maksimum segment uzunluğunu belirlediği yüksek hızlı fieldbus protokolleri için temel bir parametredir. VOP tamamen yalıtım malzemesinin dielektrik sabiti tarafından belirlenir: VOP = 1/√εr × %100; burada εr, yalıtımın bağıl dielektrik sabitidir. Polietilen yalıtımlı (εr ≈ 2,3) bir kablonun VOP değeri yaklaşık %66'dır; PVC yalıtımlı (εr ≈ 3,5–4,5) bir kablonun VOP değeri yaklaşık %47–53'tür. Yayılma gecikme bütçesi 500 ns olan bir protokol için, PE yalıtımlı maksimum kablo uzunluğu 500 ns × 0,66 × 3×10⁸ m/s = yaklaşık 99 metredir; PVC yalıtımlı aynı kablo yalnızca 71 metreye izin verir; bu, yalnızca yalıtım malzemesi seçimi nedeniyle maksimum segment uzunluğunda %28 azalma anlamına gelir.

Bu ilişki, yüksek hızlı protokoller için fieldbus kablo spesifikasyonlarının neden sürekli olarak PVC yerine polietilen veya köpüklü PE izolasyonu gerektirdiğini ve empedans spesifikasyonunu karşılıyor gibi görünen PVC izolasyonlu bükümlü çift kablonun değiştirilmesinin neden hala maksimum segment uzunluklarında uyumlu olmayan bir kurulum üreteceğini açıklamaktadır. Yayılma hızı aynı zamanda kablonun karakteristik empedansını da etkiler: Z₀ = √(L/C) olduğundan, burada L birim uzunluk başına endüktans ve C birim uzunluk başına kapasitanstır ve daha yüksek εr, L'yi yaklaşık olarak sabit bırakırken C'yi artırdığından, daha yüksek bir dielektrik sabiti yalıtımı, daha düşük bir VOP'nin yanı sıra daha düşük bir karakteristik empedans üretir. PE yalıtımlı 120 Ω (DeviceNet) spesifikasyonuna yönelik bir kablo, aynı fiziksel boyutlara sahip ancak empedansı spesifikasyonun altına düşmeyen PVC yalıtımlı bir kabloyla değiştirilemez; bu, yalıtım malzemesi ve empedansın neden fieldbus kabloları için ayrılmaz özellikler olduğunu gösterir.

Farklı bölümlerin farklı üreticilerin kablolarını kullanabildiği endüstriyel fieldbus ağları için (yenileme kurulumlarında yaygın bir durum), kablo bölümleri arasındaki VOP tutarsızlığı zamanlama anormalliklerine neden olur. Sırasıyla %66 ve %60 VOP değerlerine sahip, farklı üreticilerin nominal olarak aynı spesifikasyona sahip iki bölümü, bölümler arası zamanlama titreşimi olarak ortaya çıkan %10'luk bir yayılma gecikmesi farkı ortaya çıkarır. Ağ boyunca dağıtılmış saatleri mikrosaniye doğruluğuyla senkronize eden EtherCAT ve PROFINET IRT (eşzamanlı gerçek zamanlı) gibi zamana duyarlı protokollerde, kablo bölümleri arasındaki VOP değişimi, devreye alma sırasında ağ yöneticisi tarafından telafi edilmesi gereken sistematik bir zamanlama sapmasına katkıda bulunur. 20 veya daha fazla segmentte mikrosaniyenin altında döngü süresi doğruluğu gerektiren protokoller, ağ yöneticisinde saat dengeleme mekanizmaları olmadan yüksek VOP değişimini tolere edemez.

DeviceNet Kablosu: Tek Bir Veri Yolu Kablosunda Güç ve Sinyal Entegrasyonu Neden Benzersiz Spesifikasyon Zorlukları Yaratıyor?

DeviceNet, hem 24V DC cihaz gücünü hem de CAN tabanlı veri sinyalizasyonunu tek bir kabloda entegre etmesiyle başlıca endüstriyel fieldbus protokolleri arasında öne çıkıyor. Kalın kablo (standart ana kablo) beş iletken içerir: bir CAN_H ve CAN_L diferansiyel sinyal çifti (tipik olarak 18 AWG), bir güç kaynağı çifti (kalın kablo için tipik olarak 15 AWG) ve bir topraklama kablosu. Bu çok işlevli mimari, saha cihazlarına ayrı güç kablolarını ortadan kaldırarak kurulumu basitleştirir, ancak yalnızca sinyal içeren fieldbus kablolarında mevcut olmayan spesifikasyon zorlukları yaratır.

DeviceNet kablosundaki güç iletkenleri, ana kablo üzerinde 8A'ya ulaşabilen DC yük akımını taşır ve kablo kesitini paylaşan sinyal çiftinin sıcaklığını yükselten I²R ısısı üretir. 8A ila 15 AWG bakır iletkenlerde, 100 metrelik ana kablonun DC direnci, iletken başına yaklaşık 2,5 W ısı üretir; bu, sınırlı ısı yayılımına sahip bir kablo kanalı kurulumunda kablonun iç sıcaklığını ortamın birkaç derece üzerine çıkarmaya yeterlidir. Bu sıcaklık artışı, yalıtımın termal genleşmesi yoluyla sinyal çiftinin karakteristik empedansını etkiler, yalıtımın dielektrik kaybını artırır ve kılıf bileşiğinin yaşlanmasını hızlandırır. DeviceNet spesifikasyonları, ana kablodaki maksimum akımı yalnızca izolasyondaki güç iletkeni derecesine dayalı olarak değil, aynı zamanda sinyal çifti performansı üzerindeki birleşik termal etkiye dayalı olarak da sınırlar; bu, ısı üreten güç iletkenlerinin olmadığı yalnızca sinyal kablolarında ortadan kalkan bir husustur.

Güç iletkenlerindeki voltaj düşüşü, DeviceNet segment uzunluğunu sinyal iletim limitinden bağımsız olarak sınırlayan ikinci bir kısıtlamadır. DeviceNet cihazları, cihaz terminalinde tanımlanmış bir aralıkta (11–25V) bir besleme voltajına ihtiyaç duyar; Güç musluğunda sağlanan 24V besleme, en uzaktaki cihazda 11V'un altına düşmemelidir. 100 metre kalınlığındaki ana kablonun (15 AWG, döngü direnci yaklaşık 0,22 Ω/m) üzerinde 6A'lik bir ana akım için voltaj düşüşü 6A × 0,22 Ω/m × 100m × 2 (besleme ve dönüş) = 26,4 V'tur — mevcut besleme voltajını çok aşar. Uygulamada, ana hat segmenti boyunca aralıklarla yerleştirilen güç bağlantı noktaları, segment bölümü başına maksimum cihaz akım çekişinin dikkatli bir şekilde hesaplanmasıyla birlikte, tüm cihaz düşüşlerinde voltajı spesifikasyon dahilinde tutmak için gereklidir. DeviceNet kablosu sağlayan Fieldbus kablo tedarikçileri, yalnızca sinyal parametrelerini (empedans, kapasitans) değil, aynı zamanda birim uzunluk başına güç iletkeni direncini ve yüksek ortam sıcaklıklarında hem sinyal hem de güç iletkenleri için sıcaklık azalma eğrilerini de sağlamalıdır.

Fieldbus Kablo Tesisatlarında Kalkan Topraklaması ve Neden Yanlış Topraklama, Kalkan Olmamasından Daha Fazla Soruna Neden Olur?

Fieldbus kablo korumaları endüstriyel otomasyon kurulumlarında en sık yanlış uygulanan bileşenler arasındadır. Kalkanın amacı, ortak mod girişim akımları için düşük empedanslı bir yol sağlayarak bunların sinyal çiftine diferansiyel gürültü olarak girmesini önlemektir. Bunu başarmak için, korumanın bu yolu sağlayacak şekilde topraklanması gerekir; bu arada, topraklama noktaları arasındaki toprak potansiyeli farklarının, koruma üzerinden akımları yönlendirmesi önlenir; bu akımlar, ortak mod gürültüsü olarak sinyalin üzerine biner ve iletişim güvenilirliğini azaltır. Bu iki gereklilik (gürültüyü yönlendirmek için kalkanı topraklamak, ancak gürültüyü enjekte eden topraklama döngülerinden kaçınmak) arasındaki gerilim, protokole ve belirli gürültü ortamına bağlı olarak farklı şekilde çözülür.

PROFIBUS DP için standart öneri, kablo ekranının her bölümün kontrol paneli ucunda, saha ucu ekranı yüzer halde bırakılacak veya yüksek empedanslı bir topraklama kapasitörü aracılığıyla bağlanacak şekilde tek nokta topraklamasıdır. Bu düzenleme, çoğu üretim tesisinde baskın düşük frekanslı gürültü kaynağı olan 50 Hz toprak döngüsü akımlarının kalkandan akmasını önlerken, alan ucundaki kapasitif toprak bağlantısı, toprak döngüsü frekans aralığının üzerindeki frekanslarda düşük empedans sunduğundan yüksek frekanslı EMI koruması sağlamaya devam eder. Uygulamada birçok kurulum, kalkanı her iki uçta da topraklar; bu, segmentteki tüm ekipmanların aynı toprak potansiyelini paylaştığı durumlarda doğru şekilde çalışır. Bir kontrol odası ile uzak alan bağlantı kutusu arasındaki topraklama ızgarası potansiyelinin 50 Hz'de 1-5 V farklılık gösterebildiği büyük tesislerde, her iki uçtaki topraklama, kalkan boyunca 50 Hz'lik önemli akımlar sağlar ve bu akımlardan gelen manyetik alan, sinyal çiftinde diferansiyel gürültüye neden olur - tam olarak kalkanın önlemeyi amaçladığı girişim.

ATEX ve IECEx düzenlemeleri kapsamında tehlikeli alanlarda (Bölge 1 ve Bölge 0) çalışmak üzere tasarlanan PROFIBUS PA ve Foundation Fieldbus H1 için ekran topraklaması hem EMC hem de kendinden güvenlik gereksinimlerini aynı anda karşılamalıdır. Kendinden emniyetli kurulumlarda, blendajın yalnızca bir noktada (güvenli alan) topraklanması gerekir ve saha ucu blendajı, blendajın kendinden emniyetli bariyerin enerji sınırlarını aşabilecek bir toprak arıza yolu sağlamasını önlemek için topraktan en az 1 MΩ kadar izole edilmelidir. Bu temel kısıtlama IS düzenlemeleri kapsamında tartışılamaz; Tehlikeli bir alandaki PROFIBUS PA segmentinde her iki uçta koruyucu topraklama, koruyucu topraklamanın işlevsel bir EMC sorunu yaratıp yaratmadığına bakılmaksızın kurulumun kendinden güvenlik sertifikasını geçersiz kılar.

Cat5e veya Cat6 kablolarını kullanan endüstriyel Ethernet fieldbus protokollerinin (EtherCAT, PROFINET) kendi ekranlama gereksinimleri vardır. Standart yapısal kablolama uygulaması, endüstriyel ortamlarda EMC dereceli RJ45 konektörler veya M12 dairesel konektörler kullanılarak her iki uçta 360° koruma sonlandırmasını belirtir. Ethernet, alıcıdaki ortak mod girişimini doğası gereği reddeden transformatör bağlantılı arayüzler kullandığından, Endüstriyel Ethernet için koruma topraklama felsefesi, RS-485 tabanlı fieldbus'lara göre daha az kritiktir - ancak yüksek empedanslı koruma bağlantıları (saç örgüsü boşaltma kabloları), kablonun EMC performansını 100 MHz'in üzerine düşüren yüksek frekansta koruma akımı dönüş yollarının gelişmesine izin verdiğinden, konektördeki koruma sonlandırmasının mekanik kalitesi önemini korur.

Fieldbus Kablo Sonlandırma Dirençleri: Neden Gereklidir ve Yanlış Değerler Ağ Kararsızlığına Nasıl Neden Olur?

Veri yolu sonlandırma dirençleri, PROFIBUS DP, CANopen ve DeviceNet dahil olmak üzere herhangi bir RS-485 tabanlı fieldbus kurulumunun zorunlu bir bileşenidir, ancak bunlar, fieldbus ağ sorun giderme durumlarında en sık yanlış uygulanan veya atlanan öğeler arasındadır. Görevleri son noktaya ulaşan sinyallerin enerjisini absorbe etmektir. otobüs kablosu ve sinyal yansımalarının sinyal kaynağına doğru yayılmasını önleyin. Sonlandırma fiziğini anlamak, yanlış direnç değerlerinin veya uç nokta olmayan konumlara uygulanan birden fazla direncin neden veri yolu sinyal bütünlüğüne zarar verdiğini açıklar.

Bir sinyal bir iletim hattı boyunca yayıldığında ve bir empedans süreksizliğine ulaştığında, yansıma katsayısı Γ ​​= (Z_load − Z₀) / (Z_load Z₀) ile orantılı genliğe sahip bir yansıyan dalga üretilir. Açık devre sonlandırmasında (Z_load → ∞), Γ = 1 ve yansıyan dalga, gelen dalga ile aynı polariteye ve tam genliğe sahiptir. Kısa devre sonlandırmasında Γ = −1 ve yansıyan dalga eşit genliğe ancak zıt polariteye sahiptir. Kablonun karakteristik empedansına (Z_load = Z₀) eşit bir sonlandırma direnci Γ = 0 üretir; yansıma olmaz. Z₀ = 150 Ω'lu PROFIBUS DP için sonlandırma direnci 150 Ω olarak belirtilir. Z₀ = 120 Ω olan DeviceNet için sonlandırma dirençleri 120 Ω'dur. CANopen için (aynı zamanda ISO 11898 fiziksel katmanı), ana veri yolunun her iki ucunda sonlandırma 120 Ω'dur.

Yanlış sonlandırma değerlerinin sonuçları sinyal düzeyine özeldir. Spesifikasyonun %20 altında bir sonlandırma direnci (PROFIBUS'ta 150 Ω yerine 120 Ω), Γ = (120−150)/(120 150) = −0,11 yansıma katsayısı oluşturur ve sonlandırıcı ile sinyal kaynağı arasındaki tüm düğümlerde sinyalin üzerine bindirilen olay genliğinin %11'inde yansıyan bir dalga üretir. 5V diferansiyel genliğe sahip bir PROFIBUS DP sinyali için %11'lik yansıma, her düğüme orijinal sinyal kenarından bir gidiş-dönüş gecikme süresi sonra ulaşan 0,55V'luk bir pertürbasyon ekler. 12 Mbps'de bu gecikme, uzun bölümler için bit periyodu dahilinde olup, aşağı yöndeki alıcıların örnekleme penceresi sırasında yansıyan kenar pertürbasyonunun oluşmasına neden olur ve bit hata oranını artırır. Sonlandırmanın tamamen atlanması (açık devre), aşağı yöndeki alıcıların mantık eşiğini ihlal edecek kadar büyük olabilen tam genlikli yansımalar üretir ve kısa bölümlerde bile yüksek baud hızlarında tam iletişim arızasına neden olur.

Sıklıkla yanlış anlaşılan bir kural, sonlandırma dirençlerinin yalnızca ana veri yolu kablosunun iki fiziksel uç noktasına kurulması gerektiğidir; asla ara bağlantı noktalarına, çıkıntı bağlantılarına veya T bağlantı noktalarına kurulmamalıdır. Bir ara çıkıntıya bir sonlandırma direnci takılması, o noktada toprağa paralel bir empedans oluşturarak etkin veri yolu empedansını azaltır ve direnç değerinden bağımsız olarak her sinyal geçişinde bir yansıma oluşturur. Sinyali yeniden üreten ve yeni bir veri yolu segmenti oluşturan PROFIBUS tekrarlayıcıları, sonlandırma açısından bir segment uç noktası olarak ele alınmalıdır - tekrarlayıcının her bir tarafı, segment uç noktalarında kendi sonlandırma dirençleri çiftine sahip ayrı bir segmenttir.

Zorlu Endüstriyel Tesisatlardaki Fieldbus Kabloları için Çevresel ve Mekanik Sınıflandırmalar

Panel kablolaması ve hafif endüstriyel ortamlar için tasarlanan standart fieldbus kabloları, açık çevresel derecelendirme doğrulaması olmadan zorlu proses tesisi ortamlarında kurulum için uygun değildir. Petrol rafinerileri, kimya tesisleri, gıda işleme tesisleri, dış mekan trafo merkezleri ve yüksek titreşimli veya sürekli kablo hareketi olan makineler, standart fieldbus kablo kılıflarının ve yalıtım malzemelerinin, proses kontrol altyapısından beklenen 15-25 yıllık hizmet ömrü boyunca dayanamayacağı mekanik ve kimyasal streslere neden olur. Kurulum koşulu için uygun çevresel değerlere sahip fieldbus kablolarının seçilmesi, doğru elektrik spesifikasyonunun seçilmesi kadar önemlidir.

Kimyasal Direnç Gereksinimleri

Proses tesisi ortamları, fieldbus kablolarını hidrokarbonlara (yağlar, yakıtlar, aromatik solventler), alkalin temizleme maddelerine, asitlere ve buhara maruz bırakır; bunların her biri belirli kılıf malzemelerini farklı oranlarda bozar. Standart PVC ceketler alifatik hidrokarbonlara (mineral yağlar, dizel) karşı iyi bir dirence sahiptir ancak aromatik solventlerde (toluen, ksilen) önemli ölçüde şişer ve konsantre asitler ve alkalilerin saldırısına uğrar. Poliüretan (PUR) kılıflar yağlara ve yakıtlara karşı mükemmel direnç, olağanüstü aşınma direnci ve düşük sıcaklıkta iyi esneklik sağlar; bu da onları kesme sıvılarının, hidrolik yağların ve soğutucuların mevcut olduğu takım tezgahı ve makine mühendisliği ortamlarındaki fieldbus kabloları için tercih edilen kılıf malzemesi haline getirir. Ancak PUR, yüksek nemli ve yüksek sıcaklıktaki ortamlarda hidrolize karşı hassastır; Buharla temizlenmiş bir gıda işleme alanına kurulan PUR ceketli bir fieldbus kablosu, üretan bağının hidrolitik zincir kesilmesi nedeniyle bozulabilir ve ceketin 3-5 yıl sonra çatlamasına neden olabilir. Buharla temizlenen ortamlar için, hidroliz direnci kanıtlanmış çapraz bağlı PE veya polipropilen bazlı ceket bileşikleri, PUR'a kıyasla daha düşük aşınma direncine rağmen daha uygundur.

Hareketli Kablo Uygulamalarında Mekanik Dayanıklılık

Robot kollarına, çekme zincirlerine veya sürekli hareket eden diğer makinelere takılan Fieldbus kabloları, kablonun mekanik ömrü boyunca elektriksel parametrelerini (özellikle karakteristik empedans ve sinyal çifti kapasitans dengesini) korumalıdır. İletken geçişinin neden olduğu empedans değişiklikleri (tekrarlanan bükülme altında kılıf içinde konum değiştiren çekirdekler), veri yolu sonlandırma koşullarını değiştirir ve önceden uyumlu bir ağın, uzun süreli hizmet sonrasında yansımalar ve iletişim hataları geliştirmesine neden olabilir. Sürekli esneme uygulamaları için belirlenen fieldbus kabloları, Sınıf 6 ince damarlı iletkenler, termoplastik elastomer (TPE) veya PUR kılıflar ve çekirdek geçişini önleyen merkezi dolgulu örgü geometrileri kullanır. Sürekli esneme uygulamaları için minimum bükülme yarıçapı, sabit kurulum için 4x ile karşılaştırıldığında tipik olarak kablo dış çapının 7,5-10 katıdır - bir çekme zincirinde sabit kurulum bükülme yarıçapının aşılması, endüstriyel çekme zinciri uygulamaları için beklenen 10 milyon döngüden çok daha kısa olan 1-3 milyon esnek döngü içinde ceketin bölünmesine ve damarların konum değiştirmesine neden olur.

Giriş Koruması ve Dış Mekan Kurulumu

Açık havada veya ıslak endüstriyel ortamlarda kurulan Fieldbus kabloları, bağlı ekipmanın IP67 veya IP68 derecesinin ötesinde suya batırılmaya maruz kalma derecesine sahip olmalıdır. Kablonun dış kılıfı, UV radyasyonuna, yağmura, –40°C ile 90°C arasındaki sıcaklık döngülerine ve elektrikli deşarj ekipmanının yakınındaki konumlarda arka planın üzerinde yükselen ozon konsantrasyonlarına maruz kaldığında bütünlüğünü korumalıdır. Tanımlanmış UV stabilizatör içeriğine (tipik olarak ağırlıkça %0,2-0,5 HALS ve %2-3 karbon siyahıyla birleştirilmiş) UV stabilizasyonlu siyah polietilen ceketler, 20 yıllık hizmet ömrü için yeterli dış mekan stabilitesi sağlar. Kurulumun kritik noktası, kablonun dış mekan UV direncinin kılıf bütünlüğüne bağlı olmasıdır; aşınma, kemirgen saldırısı veya alttaki yalıtımı açığa çıkaran kurulum stresinden kaynaklanan herhangi bir yüzey hasarı, o konumdaki UV korumasını yok eder ve hızlı fotodegradasyon başlatır. Mekanik hasar riski olan kurulumlardaki dış mekan fieldbus kabloları, temasın neden olduğu kılıf hasarını önlemek için kılıfın altında koruyucu bir çelik bant dış katmanı veya oluklu çelik zırh içermelidir.